برسد به دستان یازدهم آبان ماه ۱۴۰۵

سلام خودم جان：)

سلام کچل خان：) عح نه! لابد الان دیگر کچل نیستی! این جیگولک بازی ها و کچل کردن ها را گذاشته ای کنار نه؟! بزرگ تر شده ای؟ "مرد شده ای؟" جانه دلم!"مرد"شده ای؟

کچل یا مودارت خیلی هم فرقی نمیکند. راستش را بگو ان زیرمیرها چه میگذرانی؟افکارت کجایند؟چه خبر؟

خب این منم! توی ده سال پیش.

چندین شب است دراز میکشم و برایت نامه مینویسم.

خیلی دور برت ندارد که بزرگ شدی ها! نهههه! همه بزرگ میشن ولی تو بچه میمونی：)گاهی برایم بچگی کن.موقع ظرف شستن برقص. با گربه های خیابان گپ بزن.

بلند بخند و بلند گریه کن.

نکند هنوز هم همین قدر یاوه گو باشی ها! مطمعنم حالا سنجیده تر حرف میزنی[که اگر نمیزنی حسابت با کرام الکاتبین]

هر چند از پیری میترسم اما کار ندارم خرمایی هایت چندتا سفید توی خودشان جا داده اند

کار ندارم چه قدر فرق کرده ای یا کجای جهانی. ده سال پیش دوست داشتی افریقا و استرالیا را زندگی کنی وگذری هم به المان بزنی ولی این هم خیلی مهم نیست

فقط توی چشم های من نگاه کن و بگو بهتری.

بگو حال میانگینت خوش است

بگو همان قدر که برایت نقشه کشیده بودم محکمی.و پشت خودت ایستاده ای.

ببین منو؟ تو همه ای. تو هم دختر منی هم پسر منی هم مادر منی هم پدر منی هم رفیق منی هم همه ای!

همین قدر همه بمان. ادم باید که همه ی خودش باشد.

دوستدارم به اندازه ده سال عادات بدت را ترک کرده باشی.

زود جوش نیاوری،حرف هایت کیموس باشد،چشم هایت درستی ها را ببیند.

راستش تصورت که میکنم با احترام خاصی مینویسم. پس چه فرقی میکند که این نامه را در چه حالتی دریافت کنی؟وقتی سگت را بردی پارک قدم بزنید؟وقتی توی تراس لم داده ای و کتاب میخوانی؟وقتی خسته و کوفته از کارروزانه درازکشیده ای وقتی هیچکدام از اینها!فقط ادم خوبی باش که تا ابدیت افتخارت کنم و احترام بگذارمت.

مهربان باش. آه!بهانه نیار!سخت است و حالا بچه ای حالیت نیست و ...اگر بدی های خودت را توجیه کردی و دنبال درست کردنشان نبودی جلوی اینه بایست و از طرف من کشیده جانانه ای نثار خودت کن.

پس تا زد و خورد نشده به زبان خوش مهربان باش:D

جان دلم،جا نزن. مطمعنم دلت که به دستان خدا گرم باشد،کوه راهم جا به جا میکنی.مطمعنم از پس همه چیز برمی آیی. همانطور که تا حالا برامده ای.به خودت اعتماد کن.

خیلی گذشته را نجور. همه ی زندگی من برای حالایت بود. کلی کارها کردم یا نکردم که حالا اینجا ایستاده ای. پس هر جا هستی قدر حالایت را بدان و برای بهتر شدنت جان بده.

اگر از خودت راضی هستی،همین حالا دست خودت را ببوس. در زندگی ات به هیچ کس اندازه خودت مدیون نیستی. پس دست هیچکس بوسیدنی تر از خودت نیست.

حالایت را نمیدانم اما ده سال پیش از از پول،جایگاه اجتماعی،از مدال ؛از همه مادیات گذشتی و پی علایقت را گرفتی

راستش نمیدانم هنوز هم اینطور فکر میکنی یا نه

نمیدانم هنوز هم لجوجانه پی کار خودت را میگیری یانه

نمیدانم چه حال و هوایی داری

حتی نمیدانم از من چه چیزی به یاد می اوری

من هم حسابی از تصور تو عاجزم.عاجز تر از هر چه فکرش را بکنی.

فقط میدانم دوستت دارم و برای اینکه دوستم داشته باشی تلاش میکنم.از ته قلبم نمیخواهم شرمنده ات باشم و توهم نخواه شرمنده ام باشی.

مراقب سلامتیم باش：)

هم تورا،هم این نامه را؛ در زمان غوطه ور میکنم و به خدا میسپارم. تولدت مبارک کچل خان. اوح ببخشید لابد حالا کچل نیستی...：)